الکام

نصب دوربین مدا بسته
اشتراک اینترنت وایرلس
طراحی و بهینه سازی سایت

جهت ارتباط با ما و دریافت اطلاعات بیشتر به این لینک مراجه فرمایید

ساعات کاری شرکت الکام

شنبه تا چهار شنبه از ساعت 9 الی 18
پنج شنبه ها تا ساعت 12 تماس با شماره همراه
پنج شنبه ها 12 الی 24 وجمعه ها ارسال پیامک و ایمیل

آموزش شبکه

کلیات شبکه و طبقه بندی آن

شبکه های کامپیوتری

شبکه های کامپیوتری   (Computer Network) از چندین رایانه متصل به هم تشکیل شده‌است، که از یک سیستم ارتباطی به هدف به اشتراک گذاری داده‌ها، منابع و ارتباطات استفاده می‌کند. برای مثال، شبکه رایانه خانگی ممکن است، از دو یا چند رایانه تشکیل شده باشد، که با استفاده از شبکه، فایل ها و یک پرینتر را به اشتراک گذاشته‌اند.اندازه و مقیاس هر شبکه از روی سخت‌افزار مورداستفاده و هم چنین قراردادهایی که پیاده‌سازی شده‌اند، تعیین می‌شوند.

مفهوم شبکه 

شبکه درساده ترین حالت خود شامل دو رایانه‌است، که به وسیله کابل (خط انتقال) به یکدیگر متصل شده‌اند، به گونه‌ای که بتوانند از داده ها به طور مشترک   (share) استفاده نمایند. همین شبکه ساده منشا تمام شبکه‌ها صرف نظر از کیفیت پیچیدگی آن هاست .

طبقه‌ بندی شبکه‌های رایانه‌ای

بر اساس لایه شبکه

   ممکن است شبکه‌های کامپیوتری مطابق مدل های مرجع پایه‌ای که در صنعت به عنوان استاندارد شناخته می‌شوند، مانند: مدل مرجع ۷ لایه     OSI و مدل ۴ لایهTCP/IP     ، بر اساس نوع لایه شبکه ای که در آن عمل می‌کنند، طبقه‌بندی شوند.

بر اساس اندازه

   ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس اندازه یا گستردگی ناحیه‌ای که شبکه پوشش می‌دهد، طبقه‌بندی شوند. برای نمونه: شبکه شخصی    (PAN)    ، شبکه محلی    (LAN)    ، شبکه دانشگاهی    (CAN)    ، شبکه کلان‌شهری     (MAN) یا شبکه گسترد     (WAN) 

بر اساس نوع اتصال

   ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس فناوری سخت‌افزاری که جهت متصل کردن هر دستگاه در شبکه استفاده می‌کنند، طبقه‌بندی شوند. نمونه‌هایی از این فناوری‌ها عبارت‌انداز: اترنت    (Ethernet)    ، شبکه محلی بی‌سیم    (WLAN)    ، شبکه     HomaPNA یا ارتباط از طریق خطوط برق.

بر اساس معماری کاربری

    ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس معماری کاربری که بین اعضای شبکه وجود دارد، طبقه‌بندی شود. برای نمونه: معماری‌های شبکه فعال     (Active Networking)    ، مشتری-خدمتگذار     (Client-Server)     و همتا به همتا     (Peer-to-Peer) گروه کاری.

بر اساس همبندی (توپولوژی) 

   ممکن است، شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس نوع همبندی شبکه طبقه‌بندی شوند، مانند: شبکه باس     (Bus)    ، شبکه ستاره     (Star)    ، شبکه حلقه‌ای    (Ring)    ، شبکه توری    (Mesh)    ، شبکه ستاره-باس     (Star-Bus)    ، شبکه درختی     (Tree) یا شبکه سلسله مراتبی     (Hierarchical) و غیره    . 

   همبندی شبکه را می‌توان بر اساس نظم هندسی ترتیب داد. همبندی‌های شبکه طرح‌های منطقی شبکه هستند. واژه منطقی در این جا بسیار پرمعنی است. این واژه به این معنی است که، همبندی شبکه به طرح فیزیکی شبکه بستگی ندارد. مهم نیست که رایانه‌ها در یک شبکه به صورت خطی پشت سر هم قرار گرفته باشند، ولی زمانی که از طریق یک هاب به یکدیگر متصل شده باشند، تشکیل همبندی ستاره می‌کنند نه باس. و این عامل مهمی است که شبکه‌ها در آن فرق می‌کنند، جنبه ظاهری و جنبه عملکردی.

بر اساس قرارداد

   ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس قراردادارتباطی طبقه‌بندی شوند.

- انواع شبکه های رایانه ای از نظر اندازه

شبکه شخصی (PAN)

   شبکه شخصی     (Personal Area Network) یک شبکه رایانه‌ای است، که برای ارتباطات میان وسایل رایانه‌ای که اطراف یک فرد می‌باشند (مانند تلفن ها و رایانه‌های جیبی     (PDA) که به آن دستیار دیجیتالی شخصی نیز می‌گویند)، به کار می‌رود. این که این وسایل ممکن است متعلق به آن فرد باشند یا خیر جای بحث خود را دارد. برد یک شبکه شخصی عموما چند متر بیشتر نیست. موارد مصرف شبکه‌های خصوصی می‌تواند جهت ارتباطات وسایل شخصی چند نفر به یکدیگر و یا برقراری اتصال این وسایل به شبکه‌ای در سطح بالاتر و شبکه اینترنت باشد.

   ارتباطات شبکه‌های شخصی ممکن است به صورت سیمی به گذرگاه های رایانه مانند یو اس بی     (USB) و فایر وایر     (FireWire)     برقرار شود. هم چنین با بهره‌گیری از فناوری‌هایی مانند اینفرارد     (IrDA)    ، بلوتوث     (Bluetooth) و     UWB می‌توان شبکه‌های شخصی را به صورت بی‌سیم ساخت.

شبکه محلی (LAN)

   شبکه محلی     (Local Area Network) یک شبکه رایانه‌ای است، که محدوده جغرافیایی کوچکی مانند یک خانه، یک دفتر کار یا گروهی از ساختمان‌ها را پوشش می‌دهد. در مقایسه با شبکه‌های گسترده     (WAN) از مشخصات تعریف‌ شده شبکه‌های محلی می‌توان به سرعت (نرخ انتقال) بسیار بالاتر آن ها، محدوده جغرافیایی کوچک تر و عدم نیاز به خطوط استیجاری مخابراتی اشاره کرد.

   دو فناوری اترنت     (Ethernet) روی کابل جفت به هم تابیده بدون محافظ     (UTP) و وای‌فای     (WiFi) رایج ترین فناوری‌هایی هستند که امروزه استفاده می‌شوند، با این حال فناوری‌های آرکن     (ARCNET)و توکن رینگ      (Token Ring)و بسیاری روش های دیگر در گذشته مورد استفاده بوده‌اند.

شبکه کلان‌ شهری  (MAN)

   شبکه کلان‌شهری     (Metropolitan Area Network) یک شبکه رایانه‌ای بزرگ است، که معمولا در سطح یک شهر گسترده می‌شود. در این شبکه‌ها معمولا از زیرساخت بی‌سیم و یا اتصالات فیبر نوری جهت ارتباط محل‌های مختلف استفاده می‌شود.

 شبکه گسترده   (WAN)

   شبکه گسترده     (Wide Area Network) یک شبکه رایانه‌ای است، که نسبتا ناحیه جغرافیایی وسیعی را پوشش می‌دهد،(برای نمونه از یک کشور به کشوری دیگر یا از یک قاره به قاره‌ای دیگر). این شبکه‌ها معمولا از امکانات انتقال خدمات دهندگان عمومی مانند شرکت‌های مخابرات استفاده می‌کنند. به عبارت کم تر رسمی، این شبکه‌ها از مسیریاب ها و لینک‌های ارتباط عمومی استفاده می‌کنند.

   شبکه‌های گسترده برای اتصال شبکه‌های محلی یا دیگر انواع شبکه به یکدیگر استفاده می‌شوند. بنابراین کاربران و رایانه‌های یک مکان می‌توانند، با کاربران و رایانه‌هایی در مکان های دیگر در ارتباط باشند. بسیاری از شبکه‌های گسترده برای یک سازمان ویژه پیاده‌سازی می‌شوند و خصوصی هستند. بعضی دیگر به ‌وسیله سرویس دهنده اینترنت سرویس دهندگان اینترنت     (ISP) پیاده‌سازی می‌شوند، تا شبکه‌های محلی سازمان ها را به اینترنت متصل کنند.

 شبکه شبکه‌ها     (Internet work)

   دو یا چند شبکه یا زیرشبکه  (Subnet) که با استفاده از تجهیزاتی که در لایه 3 یعنی لایه شبکه مدل مرجع   (OSI) عمل می‌کنند، مانند یک مسیریاب، به یکدیگر متصل می‌شوند، تشکیل یک شبکه از شبکه‌ها یا شبکه شبکه‌ها را می‌دهند. هم چنین می‌توان شبکه‌ای که از اتصال داخلی میان شبکه‌های عمومی، خصوصی، تجاری، صنعتی یا دولتی به وجود می‌آید را شبکه شبکه‌ها نامید.

   در کاربردهای جدید شبکه‌های به هم متصل شده از قرارداد آی پی  (IP) استفاده می‌کنند. بسته به این که چه کسانی یک شبکه از شبکه‌ها را مدیریت می‌کنند و این که چه کسانی در این شبکه عضو هستند، می‌توان سه نوع شبکه شبکه‌ها دسته بندی نمود:

  • شبکه داخلی یا اینترانت      (Intranet)
  • شبکه خارجی یا اکسترانت      (Extranet)
  • شبکه‌اینترنت      (Internet)

   شبکه‌های داخلی یا خارجی ممکن است که اتصالاتی به شبکه اینترنت داشته و یا نداشته باشند. در صورتی که این شبکه‌ها به اینترنت متصل باشند، در مقابل دسترسی‌های غیرمجاز از سوی اینترنت محافظت می‌شوند. خود شبکه اینترنت به عنوان بخشی از شبکه داخلی یا شبکه خارجی به حساب نمی‌آید،اگرچه که ممکن است شبکه اینترنت به عنوان بستری برای برقراری دسترسی بین قسمت‌هایی از یک شبکه خارجی خدماتی را ارائه دهد.

  شبکه داخلی (Intranet) 

   یک شبکه داخلی مجموعه‌ای از شبکه‌های متصل به هم می‌باشد، که از قرارداد آی پی     (‎IP) وابزارهای مبتنی بر آی پی     (IP) مانند مرورگران وب استفاده می‌کند و معمولا زیر نظر یک نهاد مدیریتی کنترل می‌شود.این نهاد مدیریتی شبکه داخلی را نسبت به باقی قسمت‌های دنیا محصور می‌کند و به کاربران خاصی اجازه ورود به این شبکه را می‌دهد. به طور معمول‌تر شبکه درونی یک شرکت یا دیگر شرکت‌ها شبکه داخلی می‌باشد.

شبکه خارجی  (Extranet)

 یک شبکه خارجی یک شبکه یا یک شبکه شبکه‌ها است، که به لحاظ قلمرو محدود به یک سازمان یا نهاد است، ولی هم چنین شامل اتصالات محدود به شبکه‌های متعلق به یک یا چند سازمان یا نهاد دیگر است، که معمولا قابل اعتماد هستند. برای نمونه مشتریان یک شرکت، ممکن است که دسترسی به بخش‌هایی از شبکه داخلی آن شرکت داشته باشند، که بدین ترتیب یک شبکه خارجی درست می‌شود، چراکه از نقطه‌نظر امنیتی این مشتریان برای شبکه قابل اعتماد به نظر نمی‌رسند. هم چنین از نظر فنی می‌توان یک شبکه خارجی را در گروه شبکه‌های دانشگاهی، کلان‌شهری، گسترده یا دیگر انواع شبکه(هر چیزی غیر از شبکه محلی) به حساب آورد، چراکه از نظر تعریف، یک شبکه خارجی نمی‌تواند فقط از یک شبکه محلی تشکیل شده باشد، چون بایستی دست کم یک اتصال به خارج از شبکه داشته باشد.

 شبکه اینترنت  (Internet)

   شبکه ویژه‌ای از شبکه‌ها که حاصل اتصالات داخلی شبکه‌های دولتی، دانشگاهی، عمومی و خصوصی در سرتاسر دنیا است.این شبکه بر اساس شبکه اولیه‌ای کار می‌کند، که آرپانت     (ARPANET) نام داشت و به‌ وسیله موسسه آرپا     (ARPA) که وابسته به وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا است،ایجاد شد. هم چنین منزل گاهی برای وب جهان‌گستر     (WWW)است. در لاتین واژه اینترنت     (Internet)‎ برای نامیدن آن به کار می‌رود، که برای اشتباه نشدن با معنی عام واژه شبکه شبکه‌ها حرف اول را بزرگ می‌نویسند.

   اعضای شبکه اینترنت یا شرکت‌های سرویس دهنده آن ها از آدرس های آی پی     (IP) استفاده می‌کنند.این آدرس‌ها از موسسات ثبت نام آدرس تهیه می‌شوند، تا تخصیص آدرس ها قابل کنترل باشد. هم چنین سرویس دهندگان اینترنت و شرکت‌های بزرگ، اطلاعات مربوط به در دسترس بودن آدرس‌هایشان را به واسطه قرارداد دروازه لبه     (BGP) با دیگر اعضای اینترنت مبادله می‌کنند.

اجزای اصلی سخت‌ افزاری

   همه شبکه‌ها از اجزای سخت‌افزاری پایه‌ای تشکیل شده‌اند، تا گره‌های شبکه را به یک دیگر متصل کنند، مانند کارت‌های شبکه، تکرارگرها، هاب ها، پل ها، راهگزین هاو مسیریاب ها. علاوه بر این، بعضی روش ها برای اتصال این اجزای سخت‌افزاری لازم است، که معمولا از کابل های الکتریکی استفاده می‌شود (از همه رایج تر کابل رده ۵ (کابل     کت5    (Cat5)      است)، و کمتر از آن، ارتباطات میکروویو(مانند    (IEEE 802.11      و کابل فیبر نوری     (Optical Fiber Cable) به کار می‌روند.

کارت شبکه

کارت شبکه،آداپتور شبکه یا کارت واسط شبکه Interface Card)       (Network  قطعه‌ای از سخت‌افزار رایانه‌است، و طراحی شده تا این امکان را به رایانه‌ها بدهد، که بتوانند بر روی یک شبکه رایانه‌ای با یک دیگر ارتباط برقرار کنند. این قطعه دسترسی فیزیکی به یک رسانه شبکه را تامین می‌کند، و با استفاده از آدرس های مک    (MAC)    ، سیستمی سطح پایین جهت آدرس دهی فراهم می‌کند.این شرایط به کاربران اجازه می‌دهد، تا به وسیله کابل یا به صورت بی‌سیم به یکدیگر متصل شوند.

تکرارگر

 تکرارگر تجهیزی الکترونیکی است، که سیگنالی را دریافت کرده و آن را با سطح دامنه بالاتر،انرژی بیشتر به سمت دیگر یک مانع ارسال می‌کند. بدین ترتیب می‌توان سیگنال را بدون کاستی به فواصل دورتری فرستاد.از آن جا که تکرارگرها با سیگنال‌های فیزیکی واقعی سروکار دارند، و در جهت تفسیر داده‌ای که انتقال می‌دهند تلاشی نمی‌کنند،این تجهیزات در لایه فیزیکی یعنی اولین لایه از مدل مرجع  (OSI) عمل می‌کنند.

هاب (جعبه تقسیم)

   هاب قطعه‌ای سخت‌افزاری است، که امکان اتصال قسمت‌های یک شبکه را با هدایت ترافیک در سراسر شبکه فراهم می‌کند. هاب‌ها در لایه فیزیکی از مدل مرجع     (OSI) عمل می‌کنند. عملکرد هاب بسیار ابتدایی است، به این ترتیب که داده رسیده از یک گره را برای تمامی گره‌های شبکه کپی می‌کند. هاب‌ها عموما برای متصل کردن بخش‌های یک شبکه محلی به کار می‌روند. هر هاب چندین درگاه(پورت) دارد. زمانی که بسته‌ای از یک درگاه می‌رسد، به دیگر درگاه‌ها کپی می‌شود، بنابراین همه قسمت‌های شبکه محلی می‌توانند بسته‌ها را ببینند. 

  پل 

   یک پل دو زیرشبکه(سگمنت) را در لایه پیوند داده از مدل مرجع (OSI)    به هم متصل می‌کند. پل‌ها شبیه به تکرارگرها و   هاب های شبکه‌اند، که برای اتصال قسمت‌های شبکه در لایه فیزیکی عمل می‌کنند، با این حال پل با استفاده از مفهوم پل زدن کار می‌کند، یعنی به جای آن که ترافیک هر شبکه بدون نظارت به دیگر درگاه‌ها کپی شود،آن را مدیریت می‌کند.

پل‌ها به سه دسته تقسیم می‌شوند:

پل‌های محلی: مستقیما به شبکه‌های محلی متصل می‌شود    . 

پل‌های دوردست:از آن می‌توان برای ساختن شبکه‌های گسترده، جهت ایجاد ارتباط بین شبکه‌های محلی استفاده کرد. پل‌های دور دست در شرایطی که سرعت اتصال از شبکه‌های انتهایی کم تر است با مسیریاب ها جایگزین می‌شوند.

پل‌های بی‌سیم: برای اتصال شبکه‌های محلی به شبکه‌های محلی بی‌سیم، یا شبکه‌های محلی بی‌سیم به هم و یا ایستگاه‌های دوردست به شبکه‌های محلی استفاده می‌شوند.

  راهگزین 

راهگزین که در پارسی بیش تر واژه سوئیچ برای آن به کار برده می‌شود، وسیله‌ای است که قسمت‌های شبکه را به یکدیگر متصل می‌کند. راهگزین‌های معمولی شبکه تقریبا ظاهری شبیه به هاب دارند، ولی یک راهگزین در مقایسه با هاب از هوشمندی بیش تری (و هم چنین قیمت بیش تری) برخوردار است. راهگزین‌های شبکه این توانمندی را دارند که محتویات بسته‌های داده‌ای که دریافت می‌کنند را بررسی کرده، دستگاه فرستنده و گیرنده بسته را شناسایی کنند، و سپس آن بسته را به شکلی مناسب ارسال نمایند. با ارسال هر پیام فقط به دستگاه متصلی که پیام به هدف آن ارسال شده، راهگزین پهنای باند شبکه را به شکل بهینه‌تری استفاده می‌کند و عموما عملکرد بهتری نسبت به یک هاب دارد.

از نظر فنی می‌توان گفت، که راهگزین در لایه پیوند داده از مدل مرجع     (OSI) عمل می کند. ولی بعضی انواع راهگزین قادرند تا در لایه‌های بالاتر نیز به بررسی محتویات بسته بپردازند، و از اطلاعات به دست آمده برای تعیین مسیر مناسب ارسال بسته استفاده کنند. به این راهگزین‌ها به اصطلاح راهگزین‌های چندلایه     (Multilayer Switch) می‌گویند.

مسیریاب

   مسیریاب ها تجهیزات شبکه‌ای هستند، که بسته‌های داده را با استفاده از سرایند ها و جدول ارسال، تعیین مسیر کرده، و ارسال می‌کنند. مسیریاب‌ها در لایه شبکه از مدل مرجع     (OSI) عمل می‌کنند. هم چنین مسیریاب‌ها اتصال بین بسترهای فیزیکی متفاوت را امکان‌پذیر می‌کنند. این کار با چک‌ کردن سرایند یک بسته داده انجام می‌شود.

   مسیریاب‌هااز قراردادهای مسیریابی مانند   (OSPF) استفاده می‌کنند، تا با یکدیگر گفت گو کرده و بهترین مسیر بین هر دو ایستگاه را پیکربندی کنند. هر مسیریاب دسته کم به دو شبکه، معمولا شبکه‌های محلی، شبکه‌های گسترده و یا یک شبکه محلی و یک سرویس دهنده اینترنت متصل است. بعضی انواع مودم‌های دی اس ال  (DSL) و کابلی جهت مصارف خانگی درون خود از وجود یک مسیریاب نیز بهره می‌برند.

جنبه‌های فنی

با وجود این كه امروزه قرارداد راهگزینی اترنت رایج‌ترین قرارداد لایه پیوند داده، و قراردادآی پی     (IP) رایج‌ترین قرارداد لایه شبكه است، در گذشته گزینه‌های بسیار دیگری مورد استفاده بودند و بعضی از آن ها هنوز در بعضی نواحی كوچك مشهور مانده‌اند.      

شبكه‌های محلی كوچك تر عموما از یك یا چند راهگزین    ) (Switch) در پارسی بیش تر رایج است كه به آن سوئیچ می‌گویند)، تشكیل شده‌اند، كه به یكدیگر متصل شده‌اند. جهت دسترسی به اینترنت غالبا یكی از این راهگزین‌ها به یك مسیریاب، مودم كابلی یا مودم ای دی اس ال  (ADSL) متصل می‌شود.

شبكه‌های محلی بزرگ ‌تر به واسطه این ویژگی‌ها شناخته می‌شوند: استفاده از اتصالات اضافی (بیش از یكی جهت پشتیبان) بین راهگزین‌ها، استفاده از قرارداد درخت پوشا  (STP)     جهت جلوگیری از ایجاد حلقه، توانایی راهگزین‌ها جهت مدیریت انواع مختلف ترافیك، با استفاده از استاندارد كیفیت خدمات و هم چنین استفاده از شبكه‌های محلی مجازی  (VLAN)  جهت جداسازی ترافیك ها از یكدیگر.

شبكه‌های محلی ممكن است به‌وسیله خطوط استیجاری، خدمات استیجاری و یا به روش تونل ‌زنی     (Tunneling) بر روی اینترنت با بهره‌جویی از فناوری شبكه‌های مجازی خصوصی   (VPN) اتصالاتی به دیگر شبكه‌های محلی داشته باشند.

بالا
کارت خالی